«Δε θα το αφήσω να με πάρει από κάτω, θα παλέψω με...

«Δε θα το αφήσω να με πάρει από κάτω, θα παλέψω με όλες μου τις δυνάμεις και θα το νικήσω!»

0 1962
θα το νικήσω!

“ Ήταν Σάββατο βράδυ και μόλις είχα ξαπλώσει μετά από μια εξουθενωτική μέρα. Το χέρι μου, πήγε εντελώς ασυναίσθητα στο αριστερό μου στήθος, σαν να έψαχνα κάτι, σαν κάτι μέσα μου να μου έλεγε ότι πρέπει να το κάνω. Δεν είχα ψηλαφίσει ποτέ ξανά το στήθος μου μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ξαφνικά, τα δάχτυλά μου στάθηκαν σε ένα μικρό καρουμπαλάκι που έπιασα στο αριστερό μου στήθος. Έλεγα πως δεν μπορεί, θα μου φάνηκε! Όσο επέμενα, όμως, τόσο πιο διακριτό γινόταν αυτό και τότε ήταν που φώναξα τον άνδρα μου για μια δεύτερη γνώμη. Δυστυχώς, επιβεβαίωσε τη δική μου.. Αμέσως, έκλεισα ραντεβού για έλεγχο.

Τετάρτη , 9:00 το πρωί

Ο χειρούργος που με εξέτασε, με καθησύχασε πως δε φαινόταν να είναι κακοήθεια, παρά μόνο κάποιο αδένωμα ή κύστη. Λόγω του νεαρού της ηλικίας μου και το γεγονός ότι δεν είχα ανάλογο ιστορικό στην οικογένειά μου, μου συνέστησε να κάνω έναν υπέρηχο και να πάω πάλι την επόμενη Τετάρτη για να τον δει.

Παρασκευή , 8:35 το πρωί

Μετά από μισή ώρα εξέτασης, ήρθε η ακτινολόγος και μου έδωσε το πόρισμα του υπερήχου. Τότε, αντίκρισα για πρώτη φορά τον όγκο που είχα μέσα μου και εντελώς ανυποψίαστη απλά πίστεψα πως δεν ήταν κάτι απλό, αλλά δεν περνούσε καθόλου από το μυαλό μου η ιδέα ότι μπορεί να έχω καρκίνο και τι θα με περίμενε τους επόμενους μήνες. Μέχρι το βράδυ, είχα ήδη κάνει τη μαστογραφία. Αυτό, ήταν το δεύτερο κακό πόρισμα που πήρα την ίδια μέρα. Πάλι, όμως, δεν μπορούσα, ή καλύτερα δεν ήθελα να το πιστέψω. Μάλλον, επειδή βαθιά μέσα μου το ήξερα..

Δευτέρα πρωί

Είχα ραντεβού με το γιατρό μου στη Γενική Κλινική. Αφού, είδε όλες μου τις εξετάσεις και εξέτασε κι εμένα την ίδια, μου είπε: «Μικρή, όλα τα σημάδια δείχνουν ότι έχουμε να κάνουμε με καρκίνο του μαστού.» Πάγωσα… Έμεινα να τον κοιτάζω σαν άγαλμα καθώς μου εξηγούσε τα επόμενα βήματά μας. Το μοναδικό πράγμα που σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή ήταν η 1,5 ετών κόρη μου, το Σοφάκι μου.. Και έτσι ξαφνικά, άρχισα να βλέπω τη ζωή μου, να περνάει από μπροστά μου με κινηματογραφικό τρόπο, χωρίς εγώ να μπορώ να αντιδράσω σε τίποτα απ’ ότι άκουγα.
Ακόμη και τώρα, δεν ξέρω τι ήταν αυτό που ένοιωθα.. Μάλλον, ήταν ο φόβος για την απώλεια που θα ένοιωθε η οικογένειά μου, οι φίλοι μου, αλλά πάνω απ’ όλα το παιδί μου. Τι θα γινόταν αν ξαφνικά με έχανε; Δεν ήθελα ούτε να το σκέφτομαι σαν ενδεχόμενο.. Μετά από τρεις ώρες είχα κάνει ήδη και τη βιοψία και περίμενα τα αποτελέσματα.

2 ημέρες μετά

Είχε φτάσει η στιγμή που έπρεπε να αντιμετωπίσω όλους τους φόβους των τελευταίων ημερών. Θυμάμαι την κοπέλα στη ρεσεψιόν που μου έδωσε το φάκελο. Ούτε στα μάτια δεν μπορούσε να με κοιτάξει. Το ένα σοκ διαδεχόταν το άλλο. Πήρα το χαρτί στα χέρια μου με τα αποτελέσματα και το διάβαζα ξανά και ξανά μέχρι να συνειδητοποιήσω τι έλεγε..
Στο δρόμο για το σπίτι, γύρισα πίσω και κοίταξα την αδελφή μου. Καθόταν στο πίσω κάθισμα με την κόρη μου. Τότε ήταν η πρώτη στιγμή που ήθελα να βάλω τα κλάματα. Ήταν εκείνη η στιγμή που είδα την αδελφή μου να κοιτάζει έξω από το παράθυρο, προσπαθώντας πολύ σκληρά να μην αφήσει τα δάκρυα να κυλήσουν για να μην καταλάβω τίποτα εγώ. Ήταν η στιγμή που είπα στον εαυτό μου: « Εδώ είμαστε! Ήρθε η ώρα να δώσεις τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής σου, για την ίδια σου τη ζωή! Δε θα φοβηθείς, δε θα δειλιάσεις, δε θα λυγίσεις.. Μόνο θα παλέψεις και θα βγεις νικήτρια!! Δε θα συμβιβαστείς με τίποτα λιγότερο απ’ αυτό. Έχεις ένα μικρό παιδί και το να παλέψεις και να νικήσεις τον καρκίνο είναι μονόδρομος. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή!» Κι αυτό, ακριβώς, έκανα.

Οι μήνες που ακολούθησαν ήταν οι χειρότεροι της ζωής μου και δε θέλω σε καμία περίπτωση να τους ξαναπεράσω. Τώρα που ξέρω πως είναι, νομίζω πως δεν θα έχω ξανά τη δύναμη να δώσω μια τέτοια μάχη και να βγω νικήτρια. Μετά τις εισαγωγικές χημειοθεραπείες στις οποίες υποβλήθηκα, η βιοψία που έγινε στο χειρουργείο βγήκε αρνητική και για το στήθος και για τους λεμφαδένες της μασχάλης. Ακολούθησαν βέβαια, 25 ακτινοβολίες γιατί δεν είχα κάνει ολική μαστεκτομή, αλλά αυτό ήταν το λιγότερο, το μόνο ενοχλητικό ίσως, ήταν ότι έπρεπε να πηγαίνω καθημερινά στην κλινική για τις θεραπείες.

2 Δεκεμβρίου

Η τελευταία μου ακτινοβολία! Δεν το πίστευα ότι όλος αυτός ο γολγοθάς που πέρασα τους έξι μήνες είχε φτάσει στο τέλος του. Βέβαια, ήμουν τόσο εξουθενωμένη που πραγματικά δεν είχα συνειδητοποιήσει τη μεγάλη επιτυχία. Είχα περάσει πολύ δύσκολες στιγμές. Οι χημειοθεραπείες ήταν ότι χειρότερο. Σε λιώνουν, σε σκοτώνουν για να σε ξαναφτιάξουν. Οι παρενέργειες, ήταν πολλές και κάποιες επικίνδυνες για την υγεία μου. Χρειάστηκε, μάλιστα, να νοσηλευτώ και στο νοσοκομείο για 5 μέρες με υψηλό πυρετό. Υπήρχαν στιγμές που έπρεπε να προσπαθήσω πολύ μόνο για να καταφέρω να σηκωθώ από το κρεβάτι. Έβλεπα την κόρη μου να θέλει να παίξουμε, να τρέξουμε κι εγώ πονούσα και μόνο που στεκόμουν όρθια. Θύμωνα τόσο πολύ με τον εαυτό μου που δεν μπορούσα να δώσω στο παιδί μου αυτή την τόσο απλή χαρά, να παίξω μαζί της. Αλλά συγχρόνως πείσμωνα ακόμη περισσότερο κι έλεγα στον εαυτό μου: «Όχι! Δε θα το αφήσω να με πάρει από κάτω, θα παλέψω με όλες μου τις δυνάμεις και θα το νικήσω!»

Δυστυχώς, δεν ξέρουμε πόση δύναμη κρύβουμε μέσα μας μέχρι τη στιγμή που δεν έχεις άλλη επιλογή παρά μόνο να παλέψεις για την ίδια σου τη ζωή. Τώρα που τελείωσε η περιπέτειά μου, άρχισα να συνειδητοποιώ το τι έγινε. Και φυσικά τρομάζω και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να το ξαναπεράσω. Είναι ο φόβος, που πιστεύω πως δε θα τον ξεπεράσω ποτέ.

Ποτέ ξανά δεν θα είμαι η ίδια. Έχω αλλάξει, αλλά ΖΩ! Αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία. Έμαθα να είμαι δυνατή και να διεκδικώ αυτά που μου ανήκουν. Εκτιμώ πλέον, ακόμη και τα πιο απλά πράγματα, όπως για παράδειγμα το να κάνω ένα παζλ με την κόρη μου. Κινδύνευσα να τα χάσω όλα. Έδωσα τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής μου. Αλλά κέρδισα και το μεγαλύτερο δώρο, την ίδια μου τη ζωή! Σίγουρα, δεν μπορώ να ξεχάσω όσα πέρασα, αλλά απλά τα αφήνω πίσω μου και κοιτάω μπροστά.

Έχουμε συνδέσει τον καρκίνο με το θάνατο, αλλά δεν είναι έτσι. Για μένα ο καρκίνος σημαίνει μάχη με όλες μου τις δυνάμεις για να μπορώ να ζήσω τη ζωή μου όπως εγώ επιθυμώ! Για να μπορώ να σταθώ δίπλα στο παιδί μου και να είμαι κοντά της να τη βλέπω να μεγαλώνει. Για να μη της στερήσω τη μαμά της!

Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να ευχαριστήσω την οικογένειά μου που ήταν δίπλα μου σε όλες τις τραγικές στιγμές που πέρασα, χωρίς αυτούς δε θα μπορούσα να το περάσω όλο αυτό. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους φίλους μου που έκαναν τον αγώνα μου να φαίνεται πιο εύκολος και μέσα από όλο αυτό κατάλαβα ότι έχω κοντά μου ανθρώπους που με αγαπάνε πραγματικά κι αυτό ήταν το καλύτερο δώρο για μένα. Επίσης, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους γιατρούς μου!

Τέλος, θέλω να αφιερώσω την ιστορία μου στην κόρη μου, τη Σοφία. Ήταν η αιτία να σταθώ δυνατή και να μη λυγίσω ούτε στιγμή. Της το χρωστούσα και θέλω να νοιώθει περήφανη για τη μαμά της!

Είμαι η Ανθή και επέζησα από καρκίνο του μαστού!”

Μοιραστείτε και εσείς τη δική σας ιστορία στο iempeiriamou@gmail.com

Κανένα σχόλιο

Απαντήστε

Απαντήστε στην ερώτηση * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.