«Εγώ θα συνεχίσω να ζω» – Η ιστορία της Έλενας

Η δική μου ιστορία είναι ίδια με την ιστορία όλων των γυναικών που έτυχε να είναι τυχερές μέσα στην ατυχία … Καρκίνος στον μαστό.. Ευτυχώς αυτή είναι η διάγνωση. Κάνω τον σταυρό μου όταν 4 Ιανουαρίου του 2010 η γιατρός μου και φίλη μου έκλεινε τα μάτια με τα χέρια της και συγκινημένη μου ανακοίνωσε ότι πρέπει να ετοιμαστώ για χειρουργείο…

Μέχρι τότε δεν σκέφτηκα να κάνω πριν καμιά  εξέταση ή μια μαστογραφία έστω. Ήμουν δυνατή, εργασιομανής, γεμάτη ενέργεια και αισιόδοξη για τα πάντα… Όταν όμως η κρίση λάβωσε την επιχείρηση μου το άγχος, το τρέξιμο, η ανασφάλεια και ο πανικός της αποτυχίας με άφησε λαβωμένη…. Τρία χρόνια πάλεψα… Χειρουργείο, χημικοθεραπείες, ακτινοβολίες, ορμονοθεραπεία…

Τέσσερα χρόνια κλείνω την επέτειο μου μια επέτειο που με έμαθε να χαμογελώ να δίνω σημασία στα απλά πράγματα και ειδικά στο πρωινό ξύπνημα . Να βλέπω τον ήλιο από το παράθυρο μου και να προσεύχομαι για την όμορφη μέρα που ο θεός με αφήνει να δω. Δεν φοβάμαι μέχρι σήμερα γιατί μέχρι σήμερα έμαθα να ζω την ζωή, την ζωή που δεν έζησα…
Είμαι ευτυχισμένη γεμάτη από αγάπη και αγκαλιά… Ευχαριστώ όλους όσους είναι δίπλα μου και με αγαπούν… Την κόρη μου την Άννα το γιο μου Δημήτρη τους φίλους μου……

Ούτε εγώ έχω εργασία πια…. Περιμένω να πάρω σύνταξη γιατί απλόχερα μου έδωσαν μια αναπηρία αλλά απλόχερα και μια αδιαφορία… Αφού μέχρι σήμερα ενώ αναγκάστηκα να κλείσω την επιχείρηση δεν έχω λάβει ούτε ένα ευρώ από τον ασφαλιστικό μου φορέα.

Εγώ θα συνεχίσω να ζω και να χαμογελώ και να περιμένω το καλύτερο για όλο τον κόσμο και μετά και για μένα…

Καμιά γυναίκα δεν θέλω να βλέπω λυπημένη γιατί κάποια κύτταρα μας αναστατωθήκαν και μας απείλησαν…
Κανένα άνθρωπο μόνο του… Είμαστε όλοι μαζί ένα…… Και όλοι μαζί θα κοιτάμε πάντα την άνοιξη…

 

This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

Αφήστε μια απάντηση