«Χρωστάς ένα ευχαριστώ στον εαυτό σου, γιατί ο φόβος σου σε έκανε να το προλάβεις και να το αντιμετωπίσεις.»- H ιστορία της Μάγδας.

Είμαι η Μάγδα. 37 χρονών και αυτή είναι η δική μου ιστορία. Μία ιστορία φόβου, πόνου, αλλά ευτυχώς αίσιας κατάληξης.

Θα μπορούσε να με χαρακτηρίσει κανείς φοβητσιάρα, σύμφωνα ακόμη και με τη γνώμη του άντρα μου. Μα πώς να μην είσαι; Όταν μεγαλώνεις 3 παιδιά και η έννοια σου είναι αυτά και η υγεία τους; Όλες οι μητέρες το νιώθουμε αυτό, είμαι σίγουρη, όσες ασχολούνται με το “άθλημα” με καταλαβαίνουν.

Πάντοτε φρόντιζα την υγεία των δικών μου, αλλά και τη δική μου. Κάθε φορά που έκανα το μπάνιο μου ψηλαφούσα το στήθος μου, όχι γιατί θα έβρισκα κάτι, απλά γιατί έχω μάθει να είμαι υπεύθυνη. Ειδικά απέναντι σε μικρές και εύκολες υποχρεώσεις. 26 Οκτωβρίου. Του Αγίου Δημητρίου, η επέτειος του γάμου μου και φυσικά η ετήσια μαστογραφία.

Πάνε 4 χρόνια, αλλά το θυμάμαι σα χθες. Οι μεγάλες στο φροντιστήριο, ο μικρός ζωγράφιζε στο παιδικό κι ο άντρας μου στη δουλειά. Βρήκα την ευκαιρία να χαλαρώσω στην μπανιέρα, ξέρετε με όλα τα σχετικά, αρωματικά κεριά, αφροί και άλατα. Κάθε γυναίκα το χρειάζεται άλλωστε.

Τελειώνοντας το μπάνιο, ήρθε η ώρα για την ψηλάφηση. Έχοντας μάθει πια τη διαδικασία, με μηχανικές κινήσεις αισθάνομαι κάτι σκληρό στον αριστερό μαστό, λίγο πιο κάτω από τη μασχαλιαία περιοχή. Τι ένιωσα; Φόβο, ανησυχία…. Άγχος.

Όταν γύρισε ο άντρας μου, τον ενημέρωσα αμέσως, για να εξηγήσω άλλωστε και την κατάσταση στην οποία με βρήκε. Τυλιγμένη με το μπουρνούζι στην άκρη του κρεβατιού. Την επόμενη μέρα πήγα στο γιατρό, παρόλο που είχαν περάσει μόλις λίγοι μήνες από την τελευταία μαστογραφία μου.

Το απόγευμα της Τρίτης, λοιπόν, με βρήκε στο ιατρείο του γιατρού. Έγινε εξέταση από τον ίδιο και ακολούθησε μαγνητική μαστογραφία καθώς και υπέρηχος για την καλύτερη απεικόνισή του ογκιδίου. Εκεί επιβεβαιώθηκε ο φόβος μου. “Καλοήθης όγκος και συγκεκριμένα ινοαδένωμα.”, ήταν τα λόγια του  γιατρού. “Μάγδα δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι, δεδομένης της έγκαιρης διάγνωσης, το μόνο που χρειάζεσαι είναι ελάχιστα επεμβατική αφαίρεσή του, γιατί υπάρχει η τάση κάποιες φορές να μεγαλώνει ανεξέλεγκτα.” Στα λόγια του γιατρού μπορώ να πω πως ένιωσα ανακούφιση, όμως ο φόβος συνέχισε να υπάρχει.

Χρωστάς ένα ευχαριστώ στον εαυτό σου, γιατί ο φόβος σου σε έκανε να το προλάβεις και να το αντιμετωπίσεις.” Στη σκέψη αυτή ίσως και να ένιωσα δικαίωση για το παρατσούκλι “φοβητσιάρα”.

Γι’ αυτό κορίτσια να το θυμάστε πάντα. Μπορεί να ακούγεται κοινότυπο, αλλά είναι η αλήθεια. Η πρόληψη σώζει ζωές, όπως έσωσε και τη δική μου. Πλέον μετράω 3,5 χρόνια υγείας και χαράς, με τον άντρα μου και τα παιδιά μου. Το οφείλω πάνω από όλα στον εαυτό μου, και είμαι ευγνώμων που μία πράξη ρουτίνας ήταν αρκετή για να είμαι εδώ τώρα και να διηγούμαι την ιστορία μου σε εσάς.

This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

Αφήστε μια απάντηση