Η ιστορία του Κώστα, ενός άντρα που πάσχει από καρκίνο του μαστού.

Διαβάστε παρακάτω, τα εμψυχωτικά λόγια του Κώστα, ενός άντρα που νίκησε τον καρκίνο.

Γεια σας. Είμαι ο Κώστας, και θα μου πείτε  τι  γυρεύω  εδώ  μέσα  εγώ, ένας άνδρας, σε ένα site για γυναίκες.

Αμ πως ………… που θα λεγε και ο αείμνηστος Χατζηχρήστος.

Η δική μου ιστορία.

Καλοκαίρι του 2011 και γυρνώντας από το αμπελάκι μου, κουρασμένος και καταπονημένος, στο μπάνιο που ακολούθησε ανακάλυψα κάτι. Μπα ιδέα μου θα είναι, στον αριστερό μαστό κάποιο νεύρο θα πιέσθηκε παραπάνω. Την διάγνωση την έκανα αμέσως. Έλα όμως που η ιδέα άρχισε να στροβιλίζει μέσα στο μυαλό μου. Ήμουνα βλέπετε και υποψιασμένος από προηγούμενο ιστορικό με την μάνα μου, την έχασα στα 33 της, κι όχι μόνο αυτή, τις δύο αδελφές της και την μάνα τους, …όλο το σόι δηλαδή.

Άντε μετά να σου βγει από το μυαλό. Μετά από δέκα μέρες και αφού ο όγκος δεν εξαφανιζόταν, ούτε από το μαστό ούτε από το μυαλό μου, πήγα για μια πρώτη εξέταση.

Από εκεί και μετά πήραν όλα τον δρόμο τους. Η Έφη η γιατρός μου, μου συνέστησε περαιτέρω εξετάσεις και….. να που τελικά βγήκε το λαβράκι. Όγκος που έπρεπε να βγει πάση θυσία καθότι είχε αρχίσει να επηρεάζει και 2-3 λεμφαδένες.

Έτσι γνώρισα και έναν άλλο χαρακτήρα του εαυτού μου.

Αλήθεια πόση δύναμη έκρυβα? Ή πόση αφασία?

Γεγονός είναι ότι οι χημειοθεραπείες που ακολούθησαν και οι ακτινοβολίες λίγο με επηρέασαν.

Μια νευρικότητα την είχα δεν μπορώ να πω, αλλά ΜΑΖΙ ΕΙΧΑ την οικογένεια μου. Η γυναίκα μου και τα δυο παιδιά μου, στάθηκαν δίπλα μου. Η βοήθεια τους αμέριστη και διακριτική.

Δεν το έκρυψα από κανένα, και δεν άλλαξα καμιά μου συνήθεια και τρόπο ζωής της καθημερινότητας μου. Δεν πήρα ούτε καν άδεια από την υπηρεσία μου – εκτός της εγχειρήσεως και 10 ακόμα μέρες – για τις απαιτούμενες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, ενώ φυσικά θα μπορούσα για 6 μήνες να το παίζω άρρωστος. Ήθελα να μαι ενεργός σαν να μη συνέβαινε κάτι. Τα μαλλιά μου ξαναβγήκαν και τα νύχια επανήλθαν, ενώ η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΜΟΥ ΈΓΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΗ. Όσο για την εμφάνιση – μια ουλή σε μένα – δεν είναι το ίδιο, σίγουρα δεν μπορώ να συγκριθώ με το άλλο φύλλο, που παίζει πράγματι μεγάλο ρόλο, που χρειάζεται περισσότερο κουράγιο και υπομονή για να αποδεχθείς ότι κάτι σου λείπει. Και όπως γράφει και μία φίλη ομοιοπαθείς: “Η ουσία βέβαια δεν κρύβεται στην εμφάνιση αλλά στο μέσα μας, αν η ψυχούλα μας είναι καλά, να είστε σίγουροι ότι και το «έξω» μας λάμπει!”. Αυτή είναι η δική μου μικρή εμπειρία και ίσως με αυτή την ανάρτηση και ένας άνδρας να την διαβάσει, κέρδος θα είναι, βάζω και εγώ ένα μικρό πετραδάκι σε αυτό που πάμε να φτιάξουμε όλοι εμείς, σχετικά με την πρόληψη και την έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου του μαστού.

Όπως διαπιστώνετε δεν είναι προνόμιο δικό σας αγαπητές μου φίλες. Έχουμε κι εμείς – οι άνδρες – αυτό το δικαίωμα – σιγά να μην σας αφήναμε την απόλυτη κυριαρχία και αποκλειστικό δικαίωμα στον καρκίνο του μαστού.

Αμ πώς….. που θάλεγε και ο αείμνηστος Χατζηχρήστος.

This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

Αφήστε μια απάντηση