Η κόρη μου, μου είπε «Είναι μόνο ένας καρκίνος. Γιατί δεν μπορείς να παίξεις μαζί μου?»

Ιουλιέτα Ουζόμα.
Επιζών.

Η Ιουλιέτα Ουζόμα ταξίδεψε από τη Δυτική Αφρική στις ΗΠΑ το 1996 για μια καλύτερη ζωή. Μέχρι το 2008, είχε παντρευτεί, είχε αποκτήσει δύο αξιολάτρευτες κόρες και ζούσε την ζωή που πάντα ήθελε. Αλλά μετά από ένα τσεκάπ ρουτίνας που βγήκε καθαρό, ζήτησε μια δεύτερη γνώμη σχετικά με ένα εξόγκωμα που ένιωθε στο αριστερό της στήθος. Μια μαγνητική τομογραφία και βιοψία, έδειξε ότι στην πραγματικότητα το εξόγκωμα που ένιωθε ήταν καρκίνος του μαστού. Αυτή, είναι η ιστορία μιας αποφασισμένης μητέρας που έβαλε ως στόχο να μάθει στις δύο κόρες της, πώς ακριβώς, θα μπορούσαν να ζήσουν στο μέλλον ως ισχυρές και ανεξάρτητες γυναίκες. Αυτή είναι η ιστορία της Ιουλιέτας, με τις δικές τις, ισχυρές λέξεις.

Μετά την διάγνωση της

Πραγματικά πίστευα, αφότου άκουσα τα νέα, ότι το αποτέλεσμα δεν θα επηρέαζε καθόλου την καθημερινότητα μου, μιας που περίμενα το τεστ να βγει αρνητικό, αλλά στο τέλος, φυσικά, ήταν θετικό. Θυμάμαι ότι βγήκα από την κλινική, και άρχισα να περπατάω προς το αμάξι με τον σύζυγο μου, αλλά δεν μπορούσα να ξεστομίσω ούτε μια λέξη. Και ο άντρας μου δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το τι θα μπορούσε να μου πει για να με καθησυχάσει.

Ο χειρούργος μου, μου είχε πει ότι είχα περίπου μια εβδομάδα για να πάρω μια απόφαση, επειδή βρισκόμουνα στο στάδιο ΙΙΙ-Γ, το οποίο ήταν σχεδόν στάδιο IV. Αυτό σημαίνει ότι είχε εξαπλωθεί στους λεμφαδένες μου. Εκείνη την περίοδο συζητάγαμε με τον σύζυγο μου τα αρνητικά και τα θετικά της μαστεκτομής. Τον ρώτησα «Εσύ τι νομίζεις?» Και μου απάντησε «Θέλω την γυναίκα μου. Τι στο καλό να κάνω τα στήθη, άμα δεν μπορώ να είμαι στο πλάι της γυναίκας μου?»

Έπρεπε να το πει στην Οικογένεια της.

Τα παιδιά μου εκείνη την περίοδο ήταν ενός και τριών χρονών. Πως θα μπορούσε μια μητέρα να εξηγήσει στην τρίχρονη κόρη της, ότι έχει καρκίνο του μαστού?
Ιουλιέτα Uzoma – Επιζών.

Ο ογκολόγος μου, μου έδωσε ένα παιδικό βιβλίο που τίτλο είχε «ο μπαμπούλας επιτέθηκε στα στήθη της μαμάς» Έτσι λοιπόν αποφάσισα πως θα το διαβάσω στην κόρη μου. Δεν είμαι σίγουρη αν πραγματικά κατάλαβε την έννοια του καρκίνου του μαστού, αλλά σίγουρα έμαθε ότι ο μπαμπούλας είναι πραγματικά κακός. Αυτός ήταν και ο τρόπος που μπόρεσα να την προσεγγίσω.

Η αντίδραση της οικογένειας μου με την είδηση αυτή, ήταν πολύ έντονη. Εκείνη την περίοδο, θυμάμαι ότι προσπάθησα να αποκλειστώ από όλο τον κόσμο, διότι προερχόμενη από την Αφρική, είχα την ιδεολογία που μου είχαν περάσει, ότι δηλαδή ο καρκίνος δεν ήταν μια ασθένεια όπου θα μπορούσες να είχες μία δεύτερη ευκαιρία. Είναι μια θανατική ποινή – μόλις το αποκτήσεις στην Αφρική, απλά μετράς τις μέρες που έχεις. Πολλές από τις γυναίκες στη Νιγηρία έχουν εκδιωχθεί από τα σπίτια τους επειδή είτε ο σύζυγος τους, είτε τα μέλη της οικογένειας τους πιστεύουν ότι έχουν μια κατάρα πάνω τους. Αυτή ακριβώς είναι η αντίληψη του καρκίνου εκεί.

Τηλεφώνησα στη μητέρα μου και της είπα ότι έχω κάτι να της πω.
Είπε: «Τι? Είσαι έγκυος πάλι?»
«Όχι» της απάντησα.
Όταν της είπα αλήθεια, κατέρρευσε στο τηλέφωνο.

Κατά την διάρκεια της θεραπείας.

Η μητέρα μου, ήταν στο πλάι μου διαρκώς. Πέρασε ψυχολογικά, ότι πέρασα και εγώ με τις θεραπείες. Μου είπε «Έχω θάψει τον σύζυγο μου, δεν υπάρχει περίπτωση να θάψω και την κόρη μου» Και έτσι, ήρθε στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η αδελφή μου ήρθε από την Καλιφόρνια για να είναι μαζί μου κατά την διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης και της μαστεκτομής. Μετά τη μαστεκτομή, άρχισα τις ακτινοβολίες – που υποτίθεται ότι ήτανε για έξι εβδομάδες, αλλά διήρκησαν λίγο περισσότερο, γιατί είχαν επηρεάσει τον οισοφάγο μου και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μην μπορώ να φάω ή να πιώ τίποτα. Ήταν πολύ δύσκολο για μένα ακόμα και να καταπιώ. Έτσι, οι γιατροί με άφησαν να κάνω ένα διάλειμμα για περίπου μια εβδομάδα, για να μπορέσω να συνέλθω, και να ξαναρχίσω ύστερα και πάλι τις ακτινοβολίες, μετά από τις οποίες άρχισα και την χημειοθεραπεία.

Μετά την πρώτη δόση της χημειοθεραπείας γύρισα στον άντρα μου και του είπα «Αυτό ήταν όλο? Δεν νιώθω τίποτα.» Και μου απάντησε «Θέλει λίγο χρόνο». Λίγες ώρες αργότερα ήμουν κυριολεκτικά στο έδαφος, τόσο αδύναμη. Μια μύγα θα μπορούσε να προσγειωθεί πάνω στο σώμα μου και δεν θα είχα αρκετή δύναμη για να σηκώσω το χέρι μου και να την διώξω. Ήμουν ειλικρινά τόσο αδύναμη. Στην συνέχεια, οι παρενέργειες με επηρέαζαν ολοένα και περισσότερο. Κατά τη διάρκεια της χημειοθεραπείας, είχα απώλεια μνήμης. Δεν μπορούσα να θυμηθώ, ούτε τα ονόματα των παιδιών μου.

Εκτός από την απώλεια μνήμης, έχασα τα μαλλιά μου, έχασα τα πάντα. Πριν από το καρκίνο, λάτρευα τα μακριά μαύρα μαλλιά μου. Στη συνέχεια, όμως, καθώς έκανα την χημειοθεραπεία, έμαθα ότι πέρα από τα μακριά μαλλιά που πλέον δεν είχα, και το μακιγιάζ που δεν πλέον δεν έβαζα, κρυβόταν μια όμορφη γυναίκα, που ποτέ μου δεν γύρισα να κοιτάξω.

Πηγαίνοντας τα παιδιά της στην χημειοθεραπεία…

Τις λίγες φορές που τα είχε φέρει ο άντρας μου στο νοσοκομείο για να ήμουν μαζί τους, ήμουν αρκετά αδύναμη. Έμαθα για τις «νοσοκόμες που επηρεάζουν τις αλλαγές», και μία από τις κυρίες, η Δρ Σάντρα Αντεργουντ με πλησίασε και μου είπε «Πώς μπορούμε να σας βοηθήσουμε?»

Της είπα «Αν μπορούσα να πάω κάπου αλλού τα παιδιά μου, ώστε να μην με παρακολουθούν κατά την διάρκεια της χημειοθεραπείας μου, νομίζω ότι θα μπορούσα να καταπολεμήσω τα πάντα» Έτσι μου σύστησε την Σούζαν Κόμεν. Η Σούζαν χρηματοδοτούσε την οργάνωση που παρείχε ημερήσια φροντίδα για τα παιδιά μου, ενώ ήμουν στο νοσοκομείο.

Η κόρη μου, μου είπε «Είναι μόνο ένας καρκίνος. Γιατί δεν μπορείς να παίξεις μαζί μου?» Έμαθα να σταματάω οτιδήποτε έκανα εκείνη την στιγμή και απλά να βρίσκομαι μαζί της.
Ιουλιέτα Uzoma – Επιζών.

Ψυχολογική Δύναμη.

Οι κόρες μου, μου δίνουν ψυχοσωματική δύναμη. Όταν τις κοιτάω καταλαβαίνω ότι το ταξίδι που πέρασα, κάποια στιγμή στο μέλλον, θα περάσει μέσα από τις κόρες μου, σε όλα εκείνα τα άτομα πίσω στην Αφρική, που ακόμα πιστεύουν ότι ο καρκίνος αποτελεί μια κατάρα.

Επίσης τότε ήταν που κατάλαβα, ότι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου, που μέχρι τότε παραμελούσα, ήταν ο εαυτός μου. Χωρίς εμένα, όλοι αυτοί οι άνθρωποι που αγαπούσα, δεν θα υπήρχαν. Θα πρέπει να αναλάβω από εδώ και πέρα την φροντίδα του εαυτού μου ώστε να μπορέσω να έχω την δύναμη να είμαι εκεί για εκείνους που με αγαπούν και με στηρίζουν.

Τι θα έλεγα σε κάποια που πρόσφατα διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού?

Μην το βάλεις ποτέ κάτω. Όλα θα πάνε καλά. Θα αντιμετωπίσουμε όλα τα προβλήματα μαζί.

This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

Αφήστε μια απάντηση