Θηλασμός μετά από μονή μαστεκτομή

Όταν το πρώτο παιδί της Karey ήταν μόλις 7 μηνών, εκείνη διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού . Στη συνέχεια, μας διηγείται πώς είναι να βρίσκεσαι στο στάδιο της αποθεραπείας λίγους μήνες μετά τον τοκετό και πως κατάφερε να θηλάσει το δεύτερο παιδάκι της μετά τη μαστεκτομή.

“ Κατά τη διάρκεια του θηλασμού δεν είχα αρκετό γάλα και η κόρη μου αρνιόταν να θηλάσει. Έτσι, καμία απ’ τις δυο μας δεν ευχαριστιόταν τη διαδικασία αυτή. Μόλις τελείωσε η άντληση γάλακτος, κάποια στιγμή έπιασα τον όγκο αλλά νόμιζα πως ήταν ένας φραγμένος πόρος. Όταν λοιπόν, πήγα για να τον ξεμπλοκάρουν τότε διαγνώστηκα με καρκίνο του  μαστού και μάλιστα επιθετικό.
Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν πως θέλαμε κι άλλα παιδιά με τον σύζυγο μου, αλλά αυτό δεν θα ήταν εύκολο διότι οι χημειοθεραπείες κατά 50% θα με έβαζαν σε κατάσταση εμμηνόπαυσης. Σκεφτήκαμε το ενδεχόμενο της εξωσωματικής γονιμοποίησης. Μετά από αυτό άρχισαν οι χημειοθεραπείες.

Κατά τη διάρκεια της χημειοθεραπείας συζητήσαμε με το γιατρό μου την πιθανότητα του χειρουργείου κι έτσι ξεκινήσαμε με ογκεκτομή (οπού αφαιρείται ένα κομμάτι του στήθους). Κάνοντας όμως, τη μαγνητική τομογραφία μετά την ογκεκτομή, ο γιατρός διέγνωσε πως δεν είχε αφαιρεθεί όλος ο όγκος και έπρεπε να προχωρήσουμε σε ολική μαστεκτομή.
Ευτυχώς, μετά το χειρουργείο ήμουν τελείως καθαρή από τον καρκίνο ,έχοντας ανταποκριθεί πολύ καλά και στις χημειοθεραπείες. Επίσης, η μαστεκτομή ήταν μονή, καθώς  ήταν τέτοια η θέση του καρκίνου και είχε επηρεαστεί μόνο το ένα στήθος.

Μετά την ανάρρωση όμως, ήρθαν οι ακτινοβολίες. Κατά τη διάρκειά τους, ο κύκλος μου δεν είχε αποκατασταθεί και οι γιατροί ήθελαν να περιμένω 2 χρόνια πριν ξαναμείνω  έγκυος, αλλά ένα βράδυ δεν πήραμε προφυλάξεις και μετά από λίγο καιρό ανακαλύψαμε πως ήμουν έγκυος.
Μέσα στη χαρά μου ταυτόχρονα ήμουν και τρομαγμένη. Δεν ξέραμε πώς θα ανταποκριθεί το σώμα μου και αν θα μπορούσε να φιλοξενήσει ένα έμβρυο σ’ αυτή τη φάση. Είδα αμέσως τους γιατρούς μου, ογκολόγο και γυναικολόγο, οι οποίοι επικοινώνησαν με κάποιον άλλο ειδικό γιατρό και με καθησύχασαν πως δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας. Η εγκυμοσύνη ήταν εύκολη και είχα έναν φυσιολογικό τοκετό.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, αυτό που σκεφτόμουν ήταν ο θηλασμός. Ήξερα πως μπορείς να θηλάσεις μόνο από το ένα στήθος, αυτό που με ανησυχούσε όμως, ήταν  αν θα είχα ξανά θέματα με την παραγωγή. Το άγχος ήταν μεγάλο.Όταν έφερα στον κόσμο το γιό μου και έπιασε το στήθος μου, πόνεσα αρκετά. Μετά από δύο εβδομάδες θηλασμού είχα φτάσει στο σημείο να κλαίω από τον πόνο, ήμουν όμως πολύ αποφασισμένη και άντεχα τα πάντα. Τις πρώτες τρεις εβδομάδες ήταν πολύ δύσκολη και επίπονη η διαδικασία αυτή, αλλά μετά έγινε μαγική.

Ο γιός μου τώρα είναι 10 μηνών και τον θηλάζω ακόμη. Η σχέση που δημιουργήσαμε με τη διαδικασία του θηλασμού είναι καταπληκτική. Θέλει να είναι κοντά μου και να με κοιτάει στα μάτια, μια εμπειρία που δυστυχώς δεν κατάφερα να ζήσω με την κόρη μου.”

This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

Αφήστε μια απάντηση