«Τίποτα δεν είναι δεδομένο στη ζωή μας!»

«09/04/2014, τότε ξεκίνησαν όλα, μια μέρα μετά τα γενέθλιά μου. Μια εβδομάδα νωρίτερα είχα βρει ένα μικρό εξόγκωμα πάνω από τη θηλή μου στο δεξί μαστό. Έτσι, αποφάσισα να πάω σε έναν πολύ καλό μου φίλο να κάνω υπέρηχο, αλλά λόγω της περιόδου δε φαινόταν καθαρά και μου είπε «Κάνε τα γενέθλιά σου και έλα..»

Παράλληλα, έτρεχα με τον πατέρα μου. Είχε χρόνιο λέμφωμα, αλλά ευτυχώς όλα πήγαν καλά κι έτσι μετά τη δουλειά με πήγε για να κάνω τον υπέρηχο. Ο φίλος που μου έκανε την εξέταση ήταν προσηλωμένος και ψύχραιμος, απ’ την άλλη εγώ ήμουν χαμογελαστή και δεν καταλάβαινα τι γινόταν. Μόλις τελειώσαμε με τον υπέρηχο μου είπε « Υπάρχει κάτι το οποίο, όμως ελέγχεται. Έχεις μαστολόγο;  Αύριο θα πας σε γυναικολόγο, θα κάνουμε μαγνητική και μαστογραφία.»  Αμέσως, απάντησα πως αύριο είχα ένα δικαστήριο με την υπηρεσία, αλλά μου είπε πως τότε έπρεπε να ασχοληθώ με τον εαυτό μου!

Μετά, βγήκε η γνωμάτευση. Μιλούσε για ένα μόρφωμα μεγέθους 3,5 εκ. Αμέσως την επόμενη μέρα, έγιναν όλες οι εξετάσεις και ευτυχώς η μαγνητική έδειξε πως δεν είχε ακουμπήσει καθόλου λεμφαδένες. Το ίδιο βράδυ, βγήκα με την κολλητή μου, η οποία ήταν σίγουρη πως δεν ήταν τίποτα. Την άλλη μέρα βρήκα τον χειρούργο μαστολόγο και μίλησα μαζί του. Μου είπε « Μ. Δευτέρα θα είσαι στον Αγ. Σάββα, έχουμε ραντεβού στις 9 το πρωί και να έχεις μαζί τις εξετάσεις σου.»  Όλα γινόντουσαν τόσο γρήγορα.. Οι φίλοι μου, όμως, πάντα δίπλα μου. Και οι γονείς μου ήταν δίπλα μου, αλλά αυτοί τα είχαν χάσει, δεν είχαμε συνειδητοποιήσει τι συνέβαινε, εξάλλου εγώ ένοιωθα μια χαρά.

Έφτασε η Μ. Δευτέρα και πήγα μαζί με τον αδελφό μου. Ο γιατρός μου, με υποδέχθηκε με ένα πολύ γλυκό χαμόγελο σα να είμασταν φίλοι από παλιά. Μαζί με μένα περίμεναν και δεκάδες άλλες γυναίκες. Το περιβάλλον, όμως, μου ήταν τελείως άγνωστο, όλα μου φαινόντουσαν ξένα αφού ούτε πυρετό δεν είχα κάνει στη ζωή μου, ακόμη και τις παιδικές αρρώστιες όρθια τις πέρναγα. Ούτε απουσίες στο σχολείο είχα, ούτε αναρρωτική άδεια είχα πάρει ποτέ από τη δουλειά μου.

Ο γιατρός, βλέποντας τις εξετάσεις, είδε τι υπήρχε και αμέσως κατάλαβε και μου είπε να κάνουμε παρακέντηση.  Λέω κι εγώ, ας την κάνουμε και αυτή! Η κοπέλα που μου έκανε την εξέταση με ειρωνεύτηκε λίγο λέγοντάς μου «Καλά, δε το καταλάβατε;» Της απάντησα πως προφανώς ήμουν χαζά και γι’ αυτό πήγα εκεί, για να το βρουν. Με τα πολλά την ρώτησα τι βλέπει και μου είπε: « Καρκίνος. Κακοήθεια από το σχήμα που έχει. Θα μας πει, βέβαια, και η κυτταρολόγος.»

Καθόμασταν με τον αδελφό μου και περιμέναμε τα αποτελέσματα. Δεν πίστευα αυτό που συνέβαινε.. Πίστευα ότι απλά ζούσα ένα όνειρο. Ύστερα, βγήκε η κυτταρολόγος και φώναξε το όνομά μου. Σχεδόν βουρκωμένη μου είπε:  «Πρέπει να χειρουργηθείτε άμεσα

Αμέσως, πήρα τηλέφωνο το γιατρό μου και του διάβασα το πόρισμα σχετικά με το αδενοκαρκίνωμα που ανέφερε. «Ηρέμησε κοριτσάκι μου..  Όλα θα πάνε καλά! Τακτοποιείται..» είπε « Κάνε Πάσχα, ηρέμησε, και όλα θα πάνε καλά! Την Πέμπτη του Πάσχα έχουμε χειρουργείο, τη Δευτέρα του Πάσχα θέλω να είσαι εδώ για προετοιμασία

Φίλες, φίλοι, οικογένεια, όλοι έκλαιγαν και εγώ τους παρηγορούσα. Ένοιωθα πολύ ήρεμη και ήμουν σίγουρη πως όλα θα πάνε καλά.  Έλεγα πως επιβάλλεται και πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή!

Εκείνο το Πάσχα ήταν το πιο όμορφο. Πέρασα πολλές ώρες με τον πατέρα μου, μιλούσαμε και βγαίναμε συνέχεια. Ήταν κι εκείνος σίγουρος για την καλή έκβαση των πραγμάτων, αλλά βούρκωνε και αυτό ήταν κάτι που με διέλυε.

Έφτασε η στιγμή του χειρουργείου. Ανέβηκα με την κολλητή μου στην Αθήνα και το κάναμε να φαίνεται σαν εκδρομή. Οι γονείς μου θα ανέβαιναν το πρωί πριν από το χειρουργείο.  Ήρθε η ώρα! Δεν είχα καθόλου άγχος και είπα στο γιατρό μου να κάνει ότι πρέπει, πως αυτοί θα έκαναν τη δουλειά τους, εγώ θα αφεθώ στα χέρια τους και όλα τα υπόλοιπα θα τα τακτοποιούσε ο Θεός. Υπέγραψα ακόμη και για μαστεκτομή σε περίπτωση που χρειαζόταν.

Τελικά, όλα πήγαν καλά! Τρεις ώρες κράτησε το χειρουργείο και με καθάρισαν πολύ καλά. Όταν με ξύπνησαν άκουσα το γιατρό να μου λέει: «Ελενάκι μου, όλα πήγαν τέλεια, δεν είχε ακουμπήσει καθόλου λεμφαδένες! Αφαιρέσαμε μόνο τον όγκο.» Αμέσως του είπα να ενημερώσει τους γονείς μου. «Έχουν ενημερωθεί, γλυκιά μου!», μου είπε.

Δεν ένοιωσα ότι έκανα χειρουργείο, δεν ένοιωσα τίποτα! Το απόγευμα, μάλιστα, περπάτησα και ήμουν όλο βόλτα μέχρι αργά το βράδυ. Την επόμενη μέρα το πρωί με είδε ο γιατρός μου και μου είπε: «Μου δημιούργησες μεγάλη ευθύνη.. Η αισιοδοξία σου και το χαμόγελό σου με έκανε να θέλω να γίνουν όλα τέλεια και έτσι έγινε!»

Σε λιγότερο από ένα μήνα βγήκε η βιοψία. Δεν ήταν μεταστατικό, δεν είχε πειράξει το μαστό και ήταν κακοήθεια στο δεύτερο στάδιο. Ανέβηκα πάλι με τη φίλη μου στην Αθήνα. Οι γονείς μου ήταν πολύ αγχωμένοι, αλλά η καλή μου διάθεση και η υπέρμετρη αισιοδοξία μου, τους κρατούσε σε μια καλή ψυχολογία. Ο χειρούργος μου, μου συνέστησε έναν καταπληκτικό ογκολόγο μέσα από τον Αγ. Σάββα.

Ο ογκολόγος ήταν χαμογελαστός, γλυκός, αλλά πάνω απ’ όλα άνθρωπος. Μου είπε πως θα χρειαζόμουν δύο κύκλους χημειοθεραπειών, δηλαδή οκτώ στο σύνολο. «Υπάρχουν παρενέργειες.. Κάποιες ζαλάδες, τάση για εμετό, αλλά υπάρχουν καλά φάρμακα και δε θα καταλάβεις τίποτα. Άλλη μια παρενέργεια, όμως, είναι και η αλωπεκίαση.» Είπε. Δηλαδή;;;; τον ρώτησα. «Θα πέσουν τα μαλλιά σου.. Αλλά το μόνο που μπορώ να σου υποσχεθώ, είναι πως τα μαλλιά σου θα ξαναβγούν.» μου  απάντησε. Αυτό δε γίνεται, έλεγα, δε γίνεται να πέσουν τα μαλλιά μου! «Έλενα» , μου λέει, «μιλάμε για τρίχες και για τη ζωή σου.. Προληπτικά θα κάνεις τη θεραπεία και έτσι θα κάνεις ένα δώρο στη ζωή σου.. Έξι μήνες από τη ζωή σου και δε θα χρειαστεί να ασχοληθείς ποτέ ξανά με αυτό.» Παιδιά θα κάνω ποτέ; τον ρώτησα. «Θα κρατήσεις ωάρια, όλα γίνονται! Να τα σκεφτείς όλα, να χαλαρώσεις και όταν είσαι έτοιμη ξεκινάμε, θα σε περιμένω! Και το κεφάλι πάντα ψηλά! Είσαι δύο μέτρα γυναίκα και κούκλα.. Όλα θα πάνε τέλεια και θα συνεχίσεις τη ζωή σου κανονικά!»  Και έτσι έγινε! Κράτησα ωάρια, ετοιμάστηκα, αλλά παράλληλα μπήκε δύο φορές στο νοσοκομείο ο πατέρας μου με πνευμονία. Ευτυχώς το ξεπέρασε! Βέβαια, κανείς δε φανταζόταν τι θα επακολουθούσε..

Όλοι ήταν δίπλα μου! Οικογένεια, φίλοι, πολλοί συνάδελφοι, όλοι σα μια γροθιά! Οι πρώτες δύο χημειοθεραπείες ήταν χαλαρές, δεν κατάλαβα τίποτα. Πήγαινα πάντα με φίλες μου, το κάναμε σαν ημερήσια εκδρομή. Πήγαινα με τα σορτσάκια μου, με τα πολύχρωμα τα μπλουζάκια μου, μόνο για ασθενής δε φαινόμουν. Μετά τη δεύτερη χημειοθεραπεία τα μαλλιά μου έπεφταν σα βροχή, παντού άφηνα τούφες. Εγώ που μέχρι τότε ήμουν πιο όμορφη από ποτέ. Τα μαλλιά μου ήταν τέλεια, πολύ μακριά, με ξανθές ανταύγειες, πλούσια και υγιή. Με αποκαλούσαν Barbie.

Λίγο πριν το δεκαπενταύγουστο ανέβηκα στην Αθήνα με τη μητέρα μου και πήρα την καλύτερη περούκα. Έτσι έγινα πάλι Έλενα! Μόλις επέστρεψα σπίτι, ο πατέρας μου έκλαιγε από χαρά.

Μετά από τρεις βδομάδες και τρεις μέρες μετά την τρίτη χημειοθεραπεία έχασα τον πατέρα μου. Αλλεργικό σοκ από αντιβίωση και ταυτόχρονη θρόμβωση παντού. Αναρωτήθηκα αν μου κάνει πλάκα ο Θεός!

01/09/2014 έγινε η κηδεία. Ο πατέρας μου φαινόταν γλυκός, ήρεμος, σχεδόν σα να μας χαμογελούσε. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα πως είναι καλά, στον παράδεισο μαζί με το Θεό! Δεν μπορούσα να κλάψω. Διάβασα επικήδειο και ήθελα να του πω πολλά. Όλοι έκλαιγαν και εγώ ήθελα απλά να τον χορτάσω κι άλλο. Τον κοιτούσα συνέχεια και οι φίλες μου ήταν εκεί, πίσω μου, να με κρατάνε μην πέσω.

Συνέχισα κανονικά τις χημειοθεραπείες μου, αλλά ο οργανισμός μου έπεσε πολύ και από τη στεναχώρια έπαθα έντονη στοματίτιδα. Στο δεύτερο κύκλο χημειοθεραπειών έπαθα έγκαυμα στα χέρια και στις πατούσες μου. Συνέχισα να πηγαίνω στη δουλειά μου για να ξεχνιέμαι, να μη σκέφτομαι!

12/12/2014 ήταν η τελευταία χημειοθεραπεία! Ο γιατρός έμεινε απόλυτα ευχαριστημένος. «Τα κατάφερες άψογα.. Τελειώσαμε!» μου είπε. Τώρα, σειρά είχαν οι ακτινοβολίες. 05/01/2015 ξεκίνησα. Οι ακτινοδιαγνώστες τρόμαξαν με το δέρμα μου. Πολύ άσπρη, ότι χειρότερο για αυτή την περίπτωση. Κι όμως, τους διέψευσα όλους. Είχα πολύ καλή διάθεση, ήμουν ήρεμη, χαμογελούσα πολύ και είχα άριστη σχέση με τα παιδιά που μου έκαναν ακτινοβολίες. Ούτε κοκκινίλα δεν έκανα. Ήξερα ότι ο πατέρας μου, μου έδινε όλη αυτή τη δύναμη και την ηρεμία και έτσι ολοκλήρωσα και τις ακτινοβολίες μου στις 17/02/2015.

Θέλω, λοιπόν, να ευχαριστήσω όλο το προσωπικό του Αγ. Σάββα. Όλοι ήταν άψογοι και ξέρουν πάρα πολύ καλά τη δουλειά τους. Το ταξίδι αυτό έφτασε στο τέλος του! Μπορεί να υπήρξαν απώλειες αλλά κέρδισα πολλά! Ο Θεός μου έκανε δώρο τη ζωή μου και εγώ με τη σειρά μου οφείλω να μάθω να αγαπώ περισσότερο το σώμα μου και τον εαυτό μου. Χωρίς την οικογένεια και τους φίλους μου δε θα είχα καταφέρει τίποτα. Τίποτα δεν είναι δεδομένο στη ζωή μας! Ότι έχουμε είναι δώρο από το Θεό. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε την κάθε στιγμή και να χαμογελάμε. Έτσι και η ζωή θα μας χαμογελάσει!!»

Μοιραστείτε και εσείς την δική σας ιστορία στο iempeiriamou@gmail.com

This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

Αφήστε μια απάντηση