Η ιστορία της Ανθής

«Ήταν θυμάμαι Σάββατο βράδυ κι εγώ μόλις είχα ξαπλώσει μετά από μια εξουθενωτική μέρα. Το χέρι μου πήγε εντελώς ασυναίσθητα στο αριστερό μου στήθος σαν κάτι να έψαχνα, σαν κάτι μέσα μου να μου έλεγε να το κάνω.. Δεν είχα ψηλαφίσει ποτέ το στήθος μου μόνη μου μέχρι εκείνη τη στιγμή… ξαφνικά τα δάχτυλά μου σταμάτησαν σε ένα μικρό καρουμπαλάκι που έπιανα στο αριστερό μου στήθος. Λέω, δε μπορεί θα μου φάνηκε… αλλά όσο επέμενα τόσο πιο διακριτό γινόταν. Εκεί ήταν που φώναξα και το σύζυγό μου για μια δεύτερη γνώμη… που δυστυχώς επιβεβαίωσε τη δική μου.

Αμέσως έκλεισα ραντεβού στον προληπτικό έλεγχο του Θεαγενείου… Τετάρτη στις 9 το πρωί. Ο χειρούργος που με εξέτασε με καθησύχασε λέγοντάς μου ότι δεν φαινόταν να ήταν κακοήθεια, παρά μόνο κάποιο αδένωμα ή κάποια κύστη. Λόγω του νεαρού της ηλικίας μου και συν το γεγονός ότι δεν είχα ανάλογο ιστορικό στην οικογένειά μου, μου συνέστησε να κάνω απλά έναν υπέρηχο και να πήγαινα ξανά την επόμενη Τετάρτη να του τον δείξω. Παρασκευή στις 8.35 το πρωί αντίκρισα για πρώτη φορά τον όγκο που είχα μέσα μου εντελώς ανυποψίαστη για το τι με περίμενε τους επόμενους μήνες…

Μετά από μισή ώρα εξέτασης ήρθε η ακτινολόγος να μου δώσει το πόρισμα του υπερήχου…. ήταν εκείνη η πρώτη στιγμή που κατάλαβα πως αυτό που είχα μάλλον δεν ήταν κάτι απλό… αλλά και πάλι δεν περνούσε ούτε καν απ’το μυαλό μου η ιδέα ότι μπορεί να είχα καρκίνο. Μέχρι το βράδυ είχα ήδη κάνει και τη μαστογραφία… ήταν το δεύτερο «κακό» πόρισμα που έπαιρνα μέσα στην ίδια μέρα. Αλλά και πάλι δεν μπορούσα, ή μάλλον, δεν ήθελα να το πιστέψω… γιατί βαθιά μέσα μου το ήξερα.. και είχα αρχίσει να το αποδέχομαι ήδη.

Δευτέρα πρωί είχα και το ραντεβού με το γιατρό μου στη Γενική κλινική. Αφού είδε όλες μου τις εξετάσεις κι αφού με εξέτασε κι εμένα την ίδια, μου είπε: «Μικρή, όλα τα σημάδια δείχνουν ότι έχουμε να κάνουμε με καρκίνο του μαστού.» Πάγωσα… έμεινα να τον κοιτάζω σαν άγαλμα να μου εξηγεί τα επόμενα βήματα μας… το πρώτο και μοναδικό πράγμα που σκεφτόμουνα εκείνη τη στιγμή ήταν η 1,5 ετών, τότε, κόρη μου, το Σοφάκι μου… Ξαφνικά έβλεπα τη ζωή μου να περνάει κινηματογραφικά μπροστά μου χωρίς να μπορώ να αντιδράσω σε τίποτα απ’όσα άκουγα.

Ακόμα και τώρα δεν ξέρω τι ήταν αυτό που ένιωθα, φόβος για τη ζωή μου…? Όχι, ήταν ο φόβος για την απώλεια που θα ένιωθε η οικογένειά μου, οι φίλοι μου αλλά πάνω απ’όλα το παιδί μου. Το παιδί μου… Θεέ μου τι θα γινόταν αν ξαφνικά με έχανε? Δε ήθελα ούτε καν να το σκέφτομαι σαν ενδεχόμενο…

Μετά από 3 ώρες είχα κάνει ήδη και τη βιοψία και περίμενα τα αποτελέσματα.

Έπειτα από 2 μέρες είχε έρθει κι η στιγμή που θα έπρεπε να αντιμετωπίσω όλους μου τους φόβους των τελευταίων ημερών. Θυμάμαι την κοπέλα στη ρεσεψιόν που μου έδωσε το φάκελο.. δε μπορούσε ούτε καν να με κοιτάξει στα μάτια. Το ένα σοκ διαδεχόταν το άλλο… Πήρα το χαρτί με τα αποτελέσματα στα χέρια μου και το διάβαζα ξανά και ξανά μέχρι να το συνειδητοποιήσω…

Επιστρέφοντας σπίτι γύρισα πίσω και κοίταξα την αδερφή μου, καθόταν στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου μαζί με την κόρη μου… ήταν η πρώτη στιγμή που θέλησα να βάλω τα κλάματα, ήταν η στιγμή που είδα την αδερφή μου να κοιτάζει έξω από το παράθυρο και να προσπαθεί σκληρά να μην αφήσει τα δάκρυα της να κυλήσουν για μην καταλάβω εγώ τίποτα… ήταν η στιγμή που γύρισα και κοίταξα μπροστά και είπα στον εαυτό μου:

«Εδώ είμαστε. Ήρθε η ώρα να δώσεις τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής σου… για την ίδια σου τη ζωή. Δε θα φοβηθείς, δε θα δειλιάσεις, δε θα λυγίσεις, μόνο θα παλέψεις… και θα βγεις νικήτρια! Δε θα συμβιβαστείς με τίποτα λιγότερο απ’αυτό. Έχεις ένα μικρό παιδί και το να παλέψεις και να νικήσεις τον καρκίνο είναι μονόδρομος για σένα. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή.»

Κι αυτό ακριβώς έκανα.

Οι μήνες που ακολούθησαν ήταν οι χειρότεροι της ζωής μου και δε θέλω σε καμία περίπτωση να τους περάσω ξανά. Τώρα που ξέρω πώς είναι νομίζω ότι δε θα έχω τη δύναμη να δώσω ξανά μια τέτοια μάχη και να βγω νικήτρια. Γιατί αυτό έγινε… Η μεγαλύτερη επιτυχία που θα μπορούσε να υπάρξει στα ιατρικά ιστορικά. Μετά τις εισαγωγικές χημειοθεραπείες στις οποίες υποβλήθηκα η βιοψία που έγινε στο χειρουργείο βγήκε αρνητική και για το στήθος και για τους λεμφαδένες της μασχάλης! Ακολούθησαν 25 ακτινοβολίες γιατί δεν είχα κάνει ολική μαστεκτομή αλλά αυτό ήταν το λιγότερο, το μόνο ενοχλητικό ίσως, ήταν ότι έπρεπε καθημερινά να πηγαίνω στην κλινική για τις θεραπείες.

2 Δεκεμβρίου ήταν και η τελευταία μου ακτινοθεραπεία…. δεν το πίστευα ότι όλος αυτός ο γολγοθάς που πέρασα τους τελευταίους 6 μήνες είχε φτάσει στο τέλος του. Βέβαια, ήμουν τόσο κουρασμένη και εξουθενωμένη που πραγματικά δεν είχα συνειδητοποιήσει τη μεγάλη επιτυχία…

Είχα περάσει πολύ δύσκολες στιγμές. Οι χημειοθεραπείες ήταν ό,τι χειρότερο… σε λιώνουν, σε σκοτώνουν για να σε ξαναφτιάξουν. Οι παρενέργειες ήταν πολλές και κάποιες ακόμα και επικίνδυνες για την υγεία μου, χρειάστηκε να νοσηλευτώ και 5 μέρες στο νοσοκομείο με υψηλό πυρετό. Ερχόταν στιγμές που έπρεπε να προσπαθήσω πολύ μόνο για να καταφέρω να σηκωθώ από το κρεβάτι… Έβλεπα την κόρη μου να θέλει να παίξουμε, να τρέξουμε κι εγώ πονούσα μόνο και που στεκόμουν όρθια.. και θύμωνα τόσο πολύ με τον εαυτό μου που δε μπορούσα να δώσω αυτήν την τόσο απλή χαρά στο παιδί μου… να παίξω μαζί της. Αλλά συγχρόνως πείσμωνα όλο και περισσότερο κι έλεγα στον εαυτό μου: «Όχι δε θα το αφήσω να με πάρει από κάτω, θα παλέψω με όλες τις δυνάμεις μου και θα το νικήσω». Κι αυτό έγινε!

Δυστυχώς δεν ξέρουμε πόση δύναμη κρύβουμε μέσα μας μέχρι τη στιγμή που το να παλέψεις για την ίδια σου τη ζωή είναι η μόνη σου επιλογή!

Τώρα που τελείωσε η περιπέτεια μου, τώρα άρχισα να συνειδητοποιώ το τι έγινε… και φυσικά τρομάζω και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να το ξαναπεράσω. Είναι αυτός ο φόβος που πιστεύω πως δε θα τον ξεπεράσω ποτέ….

Ποτέ ξανά δε θα είμαι η ίδια γιατί έχω αλλάξει… αλλά ΖΩ! Κι αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία. Έχω μάθει να είμαι δυνατή και να διεκδικώ όσα μου ανήκουν. Εκτιμώ πλέον ακόμα και τα πιο απλά πράγματα, όπως το να κάνω ένα παζλ με την κόρη μου… γιατί απλά κινδύνευσα να τα χάσω όλα! Έδωσα τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής μου αλλά κέρδισα και το μεγαλύτερο δώρο.. την ίδια μου τη ΖΩΗ!!! Σίγουρα δε μπορώ να ξεχάσω τα όσα πέρασα αλλά απλά τα αφήνω πίσω μου και κοιτάω μόνο μπροστά!

Δυστυχώς έχουμε συνδέσει τον καρκίνο με το θάνατο, όμως δεν είναι έτσι. Για μένα καρκίνος σημαίνει μάχη με όλες μου τις δυνάμεις για να μπορώ να ζήσω τη ζωή μου όπως εγώ επιθυμώ! Για να μπορώ να σταθώ δίπλα στο παιδί μου και να είμαι κοντά της να τη βλέπω να μεγαλώνει. Για να μη της στερήσω τη Μαμά της!

Κι εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω την οικογένειά μου που ήταν δίπλα μου σε όλες τις τραγικές στιγμές που πέρασα αποδεικνύοντάς μου το μεγαλείο της ψυχής τους. Χωρίς αυτούς απλά δε θα μπορούσα να το περάσω όλο αυτό. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους φίλους μου που έκαναν τον αγώνα μου να φαίνεται πιο εύκολος! Κατάλαβα ότι έχω κοντά μου ανθρώπους που με αγαπάνε πραγματικά κι αυτό ήταν το καλύτερο δώρο για μένα! Θα ήθελα να ευχαριστήσω επίσης τους γιατρούς μου που κατάφεραν κάτι το απίστευτο!

Τέλος θα ήθελα να αφιερώσω την ιστορία μου στην κόρη  μου, τη Σοφία, που ήταν και η αιτία να σταθώ τόσο δυνατή και να μη λυγίσω ούτε στιγμή. Της το χρωστούσα και θέλω να νιώθει περήφανη για τη μαμά της!

 

Με λένε Ανθή και επέζησα μετά από καρκίνο του μαστού.»