Η ιστορία της Εύας

Η δικιά μου ιστορία ξεκινάει με τοκετό…..

Είμαι η Εύα και θα ήθελα να μοιραστώ την δική μου περιπέτεια μαζί σας, διπλή περιπέτεια, που μέσα από αυτή όμως βγήκα πιο δυνατή!!!!

Όλα ξεκίνησαν στις 2/1/2011 ημέρα γέννησης της δεύτερης υπεροχής κόρης μου, έχοντας μια καλή εγκυμοσύνη και ένα εύκολο φυσιολογικό τοκετό. Θήλασα την μικρή μου 2 μέρες όταν  με πληροφόρησαν ότι υπάρχει ένα πρόβλημα με το μωρό.. άκουγαν κάτι στην καρδούλα του ένα φύσημα αλλά να μην ανησυχώ δεν είναι τίποτα θα το τσεκάρουν και μετά θα μου την φέρουν να την θηλάσω!!!!

Με έλουσε κρύος ιδρώτας φοβόμουν πολύ είχα ένα κακό προαίσθημα που τελικά βγήκε αληθινό.

Με φωνάζουν από τα μικρόφωνα να προσέλθω στην ΜΕΘ…..

Μπαίνω στο γραφείο και η παιδοκαρδιολόγος μου εξηγεί ότι το παιδί μου έχει τρύπα στην καρδιά!!!!!!

Πάγωσα ένιωσα να αδειάζω ούτε που θυμάμαι τι ακολούθησε…..

Το μόνο που θυμάμαι είναι να πέφτω κάτω και να θέλω να πεθάνω!!!,

Όταν συνήλθα ήμουν στο κρεβάτι του δωματίου με μάτια που δεν μπορούσαν να κλείσουν από το πρήξιμο τόσο κλάμα τόσος πόνος, άρνηση και θυμός..

Γιατί ρε γαμώτο… φέρνανε τα μωράκια στις υπόλοιπες μαμάδες και το δικό μου ήταν εκεί με σωληνάκια μικρό και χωρίς την μαμά του, έκλαψα πολύ εκείνη την μέρα αλλά αυτό με βοήθησε…

Το βράδυ όταν όλοι έφυγαν κατέβηκα στην μονάδα κάθισα απέξω και κοιμήθηκα εκεί, με βοήθησε να ξέρω ότι είμαι λίγο κοντά της.. Την άλλη μέρα ήμουν άλλος άνθρωπος αποφασισμένη να παλέψω για χάρη της και το κακό προαίσθημα είχε μετατραπεί σε καλό!!!!

Να μην πολυλογώ με την μικρή παλέψαμε μαζί βγήκαμε και πήγαμε σπίτι μας 2 μήνες μετά την γέννηση της,2 Μαρτίου έχοντας στην πλάτη μας ένα χειρουργείο ανοιχτής καρδιάς σε ηλικία 40 ΗΜΕΡΩΝ και αρκετή ταλαιπωρία τόσο καιρό στο Ωνάσειο η μεγάλη μου κόρη με είχε χάσει ζούσα μόνο για εκείνη που είχε ανάγκη…. αλλά με συγχώρεσε!!!!

Κατά την διάρκεια όλου αυτού του διαστήματος έβγαζα γάλα και τάιζα την μικρή μου με το μπιμπερό μετά το χειρουργείο όμως μου είπαν να κόψω το γάλα μου, γιατί το μωρό δεν θα μπορέσει να θηλάσει και θέλει ειδικό γάλα τώρα πια (μέγα λάθος αλλά άλλη συζήτηση)

Πήρα και εγώ λοιπόν το χάπι τύλιξα το στήθος μου που κόντεψε να εκραγεί και συνέχισα να είμαι βράχος αφήνοντας την Εύα στην άκρη. Μετά από λίγες μέρες και ενώ αναρρώναμε από το δύσκολο χειρουργείο πιάνω ένα εξόγκωμα στον αριστερό μου μαστό!

Πάγωσα αλλά είπα μπα δεν μπορεί από το γάλα θα είναι ξέχασε το Εύα το μωρό κλαίει το μωρό πονάει το μωρό σε χρειάζεται πρέπει να είσαι δυνατή χωρίς άσχημες σκέψεις στο κεφάλι σου…

Και έτσι έγινε το έβαλα στο πίσω μέρος του μυαλού μου για πιο μετά..

Βγαίνοντας λοιπόν με την μικρή μου μαχήτρια πήγαμε σπίτι με πολλές και αυστηρές οδηγίες, πολύ προσοχή πολλά φάρμακα συγκεκριμένες ποσότητες φαγητού, να μην λαχανιάζει να μην πολυκλάψει να μην αρρωστήσει κ.λ.π

Και όλα αυτά με ένα παιδάκι 2 χρόνων που του είχα λείψει και μου είχε λείψει και εμένα ήθελε αγκαλιές φιλιά και πολλή πολλή αγάπη!!!!

Ένα βράδυ λοιπόν του Μαΐου ξαναπιάνω το εξόγκωμα… Ωπ εδώ είσαι ακόμα εσύ???

Για να σε δούμε και σένα κανονίζω ραντεβού στον Άγιο Σάββα για έλεγχο και παρακεντήσεις και να σου τα μαντάτα!!!!!

Όγκος, καρκίνος 3 ου βαθμού διηθητικός….

Δεν έκλαψα δεν φοβήθηκα δεν είχα κανένα συναίσθημα μάλλον είχα αδειάσει απλά αποφάσισα να τελειώνω μαζί του γρήγορα γρήγορα εξάλλου είχα και δυο παιδάκια σπίτι και με περίμεναν!!!

Σε μια εβδομάδα χειρουργείο μετά 6 χημείο πέσανε μαλλιά φρύδια τα πάντα και μετά ακτίνες..

Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι δεν θα τον νικήσω το είχα σιγουράκι και τα κατάφερα (μέχρι στιγμής)

Ποτέ δεν έβαλα περούκα, ποτέ δεν έκρυψα τίποτα από κανέναν και έλεγα τα πράγματα με το όνομα τους έχω καρκίνο αλλά θα τον στείλω από εκεί που ρθε….

Τώρα 4,5 χρόνια μετά είμαι ακόμα εδώ με τα κοριτσάκια μου και τους ανθρώπους που με στήριξαν και με στηρίζουν, γιατί χωρίς αυτούς κανένας δεν είναι τίποτα, υγιής και οι δυο μικρή και μεγάλη αμαζόνα !!!!!

Να αγαπάτε τους γύρω σας και να συγχωρείτε εν ζωή……

Με αγάπη και εκτίμηση

ΕΥΑ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗ