Η ιστορία της Άννας

Γεια σας με αφορμή μιας από τις ιστορίες που διάβασα σκέφτηκα να στείλω και την δικιά μου.

Απρίλιος 2008

’’Εμείς αυτά τα αφαιρούμε’’ μου είπε.

Δεν θα είναι τίποτε σκέφτηκα. Κάποια κύστη.

Δεν είχε σημασία που κι αδελφή μου στο διπλανό δωμάτιο είχε μόλις υποστεί μαστεκτομή…

Δεν μπορεί να συμβεί και σε μένα ταυτόχρονα μονολόγησα και ανακουφίστηκα.

Μάλλον θέλει έξτρα χρήματα ! Ιδιωτικός γιατρός βλέπετε.

Θα πάω στον Αγ. Σάββα!! Εκεί δεν θέλουν μπελάδες… ανούσιους πελάτες.

’’Πρέπει να κάνετε εισαγωγή’’

Μα πως. πότε. δεν είμαι έτοιμη γιατρέ….

’’Θέλω χρόνο’’ Είναι τίποτε σοβαρό;

Σ’ ένα μήνα γίνεται;’’

Πόσες σκέψεις ακολουθούν μια τέτοια ανακοίνωση;

Πότε ήταν που ο γιός μου έπαιζε με τα χώματα στην αυλή;

……Να εκεί…….. αυτά είναι πελαργοί. έρχονται την άνοιξη..

…..Κοίτα…… αυτά είναι διυλιστήρια!!!

’’τι είναι …δ η λη τ η ρ ι α μαμά;;;;;’’

 

Η ζωή κυλλά σαν ταινία μπροστά στα μάτια σου .λες και ακούς την θανατική σου καταδίκη.

Κι όμως ήρθε η μέρα της εισαγωγής .15 Μαΐου ήτανε και η Άνοιξη δεν είχε χρώματα για μένα.

’’Πρέπει να κάνουμε εξετάσεις‘‘

Ενθαρρυντική ακούστηκε η φωνή του γιατρού στ’ αφτιά μου κ αναθάρρησα. «Άμα είναι καλές οι

εξετάσεις όλα θα είναι εντάξει ….»

ξανασκέφτηκα

«Κα Άννα… Περιμένετε….»

Δέκα λεπτά, είκοσι κι ο χρόνος περνά αδυσώπητα αργά.

Επιτέλους ήρθε η σειρά μου

Χαμογελάω με αμηχανία στην νεοδιορισμένη νοσηλεύτρια που ακόμη εκπαιδεύεται ψάχνοντας

να βρει φλέβες στο χέρι μου.

Που να ξέρω πόσοι ακόμα θα μαθητεύσουν επάνω μου!!!!

 

Σεπτέμβριος 2015  και είμαι ακόμα εδώ.

Με παράπλευρες απώλειες και κυρίως της αγαπημένης μου μικρής αδελφής..

-Πως είσαι ; τη ρωτούσα στα τηλέφωνα που την έπαιρνα προς το τέλος..

-Καλά καλά, μου έλεγε , μην στεναχωριέσαι , πάω καλύτερα.

Και άλλοτε  «ουφ , » «τι έχεις ;» Πότε θα καλυτερέψει επιτέλους;»

Πνιχτά δάκρυα κυλούσαν μέσα μου και στα μάτια της έβλεπα την ανάγκη για στήριξη…

Πως να στηρίξεις κάποιον όταν νιώθεις μέσα σου τόσο φόβο και αγωνία , όταν γνωρίζεις ότι είναι δρόμος χωρίς επιστροφή;

Όχι μόνον για αυτόν αλλά και για σένα..

Τώρα πια είμαι εθελόντρια στο σύλλογο ΑΛΜΑ ΖΩΗΣ ΠΑΤΡΑΣ και περιμένω με ανυπομονησία να έχω την πρώτη μου επίσκεψη , στο νοσοκομείο, να μιλήσω με μια γυναίκα που νοσεί , όχι επειδή ξέρω , αλλά επειδή ΖΩ σχεδόν εννέα χρόνια  μετά…

 

Φιλικά,

Άννα