Η ιστορία της Κωνσταντίνας

Θα ήθελα να μοιραστώ με τη σειρά μου κι εγώ την ιστορία μου, για να περάσω ένα μήνυμα ελπίδας και δύναμης  στις γυναίκες με καρκίνο του μαστού, ότι ο καρκίνος του μαστού με την έγκαιρη πρόληψη και διάγνωση είναι ιάσιμος και ότι καρκίνος δεν σημαίνει και θάνατος. Διαγνώστηκα με καρκίνο σε πολύ μικρή ηλικία. Ήμουν 20 χρονών τότε, φθινόπωρο ήταν του 2005 . Έλειπα από το σπίτι μου αυτό το διάστημα, φοιτούσα σε μια σχολή και έμενα σε άλλη πόλη. Κάποια στιγμή προληπτικά ψηλάφισα τον μαστό μου αν και τότε ήταν σχεδόν απίθανο αυτή την ηλικία να παρουσιάσεις καρκίνο. Ίσως κάτι να με έσπρωξε να το κάνω, ίσως η διαίσθηση. Ψηλάφισα λοιπόν τον μαστό μου στο μπάνιο την ώρα του ντουζ. Έπιασα έναν όγκο στον αριστερό μου μαστό. Κατευθείαν σκέφτηκα ότι πρέπει να κλείσω ραντεβού με κάποιον ειδικό για εξέταση και από κει και πέρα θα το εξακρίβωνα τι ακριβώς είναι. Από τη στιγμή που το κατάλαβα, δεν σταμάτησα να το σκέφτομαι και ίσως από διαίσθηση ήξερα και το ένιωθα ότι αυτό που έχω θα είναι κάτι άσχημο, είχα το προαίσθημα ότι μ’αυτό το θέμα θα έχω πολύ δρόμο μπροστά μου για να το ξεπεράσω. Η σκέψη μου δεν θα έπρεπε να ήταν αρνητή, να όμως που είχα το προαίσθημα. Τότε συγκατοικούσα με μία φίλη μου. Της είπα ότι κάτι πιάνω και προσπάθησε να με καθησυχάσει. Την επόμενη μέρα μίλησα με τη μητέρα μου της είπα τι έγινε και όπως η κάθε μάνα  για το παιδί της ανησύχησε. Τέλος της εβδομάδας κανόνισα ένα ραντεβού με γυναικολόγο για να κάνει τις απαραίτητες εξετάσεις. Τον επισκέφτηκα μαζί με την μητέρα μου. Μόλις με εξέτασε μου είπε πως είναι απίθανο να είναι κάτι κακοήθη, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Είναι σπάνιο σε ηλικία των είκοσι. Τότε όντως ήταν σπάνιο. Αλλά προληπτικά θα κάνουμε κι έναν υπέρηχο μου είπε. Πάλι όμως όσο και να προσπαθούσε να αποκλείσει το ενδεχόμενο και να με καθησυχάσει πάλι δεν έβγαινε από το μυαλό μου ότι κάτι ύποπτο συμβαίνει. Πήγα κατευθείαν για υπέρηχο. Όσο μου έκανε τον υπέρηχο, περίμενα με αγωνία και άγχος πότε θα βγάλει μια λέξη, μια κουβέντα από το στόμα του, κοιτούσε την οθόνη και κοιτούσα κι εγώ επίμονα λες και θα έβγαζα μόνη μου τη διάγνωση και αναρωτιόμουν και έλεγα από μέσα μου τώρα αυτό τι να’ναι, τι να υπάρχει μέσα μου; Τι κρύβει; Τι θέλει να μας πει; Και πάλι η απάντηση ήταν     » Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Δεν βλέπω κάτι ανησυχητικό.  Λόγω ηλικίας το θεωρώ απίθανο. Θα το ελέγξουμε σε 3 μήνες και πάλι». Κάπως ηρέμησα αλλά όχι και ότι καθησυχάστηκα εντελώς. Ούτε και η μητέρα μου. Επέστρεψα στη σχολή μου και πάλι στο ίδιο πρόγραμμα όμως το μυαλό μου ήταν πάλι εκεί. Περνούσε ο καιρός, οι μέρες,  ευτυχώς όμως δεν άφησα να περάσουν αυτοί οι 3 μήνες. Σε έναν μήνα προγραμμάτισα ραντεβού για υπέρηχο σε άλλο γιατρό της πόλης μου για να ακούσω κι από αυτόν τη διάγνωση. Μου έκανε υπέρηχο. Και πάλι η ίδια αντίδραση περίμενα πότε θα βγει από το στόμα του μια κουβέντα. Κωνσταντίνα μου είπε, από τον υπέρηχο δεν το βλέπω για κάτι ανησυχητικό, είσαι 20 χρονών για να είναι κακοήθη αλλά δεν είναι και κάτι που πρέπει να αφήσουμε χωρίς επιβεβαίωση. Αμέσως μου έκανε μαστογραφία και τα αποτελέσματα θα μου τα ανακοίνωνε την επόμενη ημέρα. Με κάλεσε ο ίδιος και μου είπε να πάω στο ιατρείο του για να μιλήσουμε. Πήγα λοιπόν, πάντα με τη μητέρα μου για συμπαράσταση. Το κατάλαβα από το ύφος του, ετοιμάσου λέω τώρα και ότι και να ακούσεις να είσαι ψύχραιμη. Μου ανακοίνωσε τα αποτελέσματα και μου είπε ότι η μαστογραφία έδειξε κάτι ανησυχητικό. Η μαστογραφία δείχνει ότι είναι κάτι που δεν πρέπει να το αφήσουμε. Αμέσως το ψάξαμε και ακολούθησε η διαδικασία της βιοψίας. Τα αποτελέσματα βγήκαν αμέσως. Από κει και πέρα ξεκίνησε ο αγώνας για τη ζωή. Εκεί πάνω στα καλύτερα αυτής της ηλικίας. Όλοι ταραχτήκαμε, όλοι κλάψαμε, όλοι ήμασταν γεμάτοι σκέψεις, ποτέ όμως δεν σκέφτηκα ότι θα πεθάνω ή ότι κάτι δεν θα πάει καλά. Δεν το σκεφτικά ποτέ. Ήμουν πολύ δυνατή και αισιόδοξη, σε σημείο που εγώ έδινα κουράγιο στους υπόλοιπους. Ήξερα ότι έχω τους καλύτερους γιατρούς δίπλα μου και ότι θα έκαναν το καλύτερο για μένα και για όλο τον κόσμο. Ένοιωθα ασφάλεια και τους είχα απόλυτη εμπιστοσύνη. Από κει και πέρα ξεκίνησε χειρουργείο με απευθείας αποκατάσταση,  χημειοθεραπείες και ορμονοθεραπεία. Έπρεπε να συνεχίσω τη ζωή μου όμως παρόλα αυτά, δεν σταμάτησα τη σχολή μου. Οι μόνες μέρες που απουσίαζα ήταν οι μέρες που έκανα τη θεραπεία μου και επέστρεφα πάλι στη σχολή. Θυμάμαι τότε κατά την ώρα μαθήματος, χάιδεψα τα μαλλιά μου και είδα ανάμεσα στα δάχτυλα μου τουφίτσες από μαλλιά. Είχα δίπλα μου τη φίλη μου και με ρώτησε εκείνη τη στιγμή αν θέλω να φύγουμε για το σπίτι. Φύγαμε στη μέση του μαθήματος κατευθείαν για το σπίτι και της είπα ότι πρέπει να κόψω τα μαλλιά μου τότε εκείνη τη στιγμή. Με τα πολλά με τα λίγα με κούρεψε η ίδια. Εγώ γελούσα, προσπαθούσα να το διακωμωδήσω λέγοντας της διάφορα. Αμέσως μπήκα στο μπάνιο ξέροντας ότι μόλις βάλω νερό στο κεφάλι μου τα μαλλιά μου θα πέσουν, έτσι κι έγινε, όσο έλουζα τα μαλλιά μου, ποια μαλλιά δηλαδή; σκεφτόμουν ότι πρέπει να με δω στον καθρέφτη και να συμβιβαστώ με την εικόνα μου, να με αγαπήσω κι έτσι. Έτσι κι έγινε. Έπρεπε για λίγο χρονικό διάστημα να είμαι έτσι, δεν μπορούσε να αλλάξει κάτι πάνω σ’αυτό, στην υγεία μου όμως μπορούσαν να αλλάξουν πολλά προς το καλύτερο. Όλα γινόταν για καλό μου. Μετά από καιρό τελείωσαν τις χημειοθεραπείες και ακολούθησε η ορμονοθεραπεία. Τελείωσα και με τη σχολή μου και επέστρεψα στην πόλη μου την Καστοριά. Συνέχισα να ζω φυσιολογικά, συνεπής πάντα στις εξετάσεις μου και έμαθα να ζω αυτό. Συμβιβάστηκα με την ασθένεια.

Τα χρόνια πέρασαν χωρίς κανένα πρόβλημα, καμία επιπλοκή και πάντα συνεπής όπως είπα και πριν στις εξετάσεις μου. Μέχρι τη στιγμή που πάλι έκανε την επανεμφάνιση του μετά από δώδεκα χρόνια ετών 32. Νόμιζα πως με είχε ξεχάσει αλλά επιμένει να είναι εκεί. Βάζω κι εγώ όμως και πάλι την επίμονη μου, τη δύναμη μου και τη θέληση μου για ζωή και τον νικώ και πάλι. Ήταν λίγες μέρες πριν αρραβωνιαστώ τον άνθρωπο μου. Του είχα μιλήσει για την εμπειρία μου με τον καρκίνο. Δεν άλλαξε τίποτα στη σχέση μας, είναι ένας υπέροχος άνθρωπος.  Όλα ήταν έτοιμα για αυτή τη χαρούμενη στιγμή που όλοι την περιμέναμε πως και πως. Έγινε η βιοψία και το αποτέλεσμα ήταν και πάλι καρκίνος με τοπική υποτροπή.  Ζούσα και πάλι το ίδιο σκηνικό, το ίδιο σενάριο, όπως τότε,  πάλι εκεί στον ίδιο όροφο, την ίδια εικόνα, την ίδια διαδικασία, την ίδια αγωνία και άγχος. Όλες οι εικόνες όπως και τότε. Απλά αυτή τη φορά ήταν παρόν και ο φίλος μου. Μπήκαμε στο ιατρείο, ένα βλέμμα του ιατρού και είχα καταλάβει τι συμβαίνει. Κωνσταντίνα μου είναι και πάλι καρκίνος και είναι διηθητικός. Κοίταξα αμέσως τον αγαπημένο μου ο οποίος είχε παγώσει εκείνη τη στιγμή, φοβισμένο το βλέμμα, πέρασαν πολλές σκέψεις από το μυαλό του, αλλά εκεί φύλακας άγγελος. Ζητήσαμε  από τον γιατρό να μας  πει και τις υπόλοιπες λεπτομέρειες. Προσπαθούσα να ορθώσω λέξη για να συζητήσουμε, δεν μπορούσα η φωνή έτρεμε, δάκρυα δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Όχι πάλι, όχι πάλι γιατί; αυτό έλεγα μέσα μου. Μα γιατρέ…. αρραβωνιαζόμαστε του λέω σε δύο εβδομάδες.  Ε και; Γιατί να το αναβάλεις;  Από την αρχή ο άντρας μου ήταν το μεγαλύτερο στήριγμα μου για τα πάντα. Ψύχραιμος και δυνατός. Πάντα με κατανόηση και συμπαράσταση και πάντα με το χαμόγελο όσο δύσκολο και να ήταν. Πάντα προσπαθούσε να με κάνει να γελάω. Ξέραμε ότι έχουμε πολύ δρόμο και αγώνα μπροστά μας. Τον ενημέρωσα τι θα ακολουθήσει. Δεν με άφησε στιγμή μόνη μου ήταν εκεί βράχος. Θα κάνουμε ότι χρειαστεί και θα γίνεις καλά και πάλι. Θα το περάσουμε μαζί. Έτσι κι έγινε παντού και πάντα μαζί. Μετά από ώρα ηρέμησα και είπα όχι τέλος τα κλάματα. Δεν έχει άλλο κλάμα τέλος το μελόδραμα, σύνελθε έχεις  αγώνα και πρέπει να είσαι και πάλι δυνατή. Τέλος τα κλάματα. Αρνητικές σκέψεις όμως δεν έκανα. Δεν άφησα το μυαλό μου να της κάνει.

Δεν είπαμε σε κανέναν τίποτα εκτός από τους γονείς μας  φυσικά, γιατί την ημέρα του αρραβώνα μας θέλαμε να βλέπουμε τους φίλους  και τους συγγενείς μας μόνο να γελάνε, να μην υπάρχει ψύχρα και λύπη. Εκείνη τη μέρα δεν σταματήσαμε να γελάμε και να χορεύουμε παρόλο που ξέραμε τι θα ακολουθήσει. Ποτέ δεν σκεφτήκαμε αρνητικά. Δεν ήθελα να το σκέφτομαι εκείνη τη μέρα. Ήθελα να τη χαρώ μαζί με τους υπόλοιπους. Μετά από λίγες μέρες έγινε και πάλι χειρουργείο, ακολούθησαν χημειοθεραπείες, την κόμμωση  αυτή τη φορά επιμελήθηκε ο άντρας μου, δεν μπορώ να πω έκανε καλή δουλειά, τρίχα δεν άφησε να ξεφύγει, αργότερα  ακτινοβολίες και τώρα είμαι σε φάση ορμονοθεραπείας. Όλα πήγαν πολύ καλά. Είχα πολύ καλή ψυχολογία, είχα κοντά μου ανθρώπους που με στήριξαν μου συμπαραστάθηκαν, εκτός από κάποιες εξαιρέσεις που ήταν «τυπικά» δίπλα μου και αυτό μου στοίχισε πάρα πολύ.

Συνήθισα και αγάπησα και πάλι την εικόνα μου,  δεν παραμέλησα την εμφάνιση μου, έκανα το μακιγιάζ μου, έβαζα τις ωραίες μου κορδέλες στο κεφάλι μου, κοιταζόμουν στον καθρέφτη και έλεγα φτου σου κοπέλα μου πάλι όμορφη είσαι και σήμερα και γελούσα πολύ. Βασικά δεν γελούσα μόνο εγώ γελούσαν και οι υπόλοιποι. Τώρα έχω την υγεία μου,  έχω δίπλα μου ανθρώπους που μ’ αγαπάνε και με στηρίζουν και αφού έχω αυτά τότε έχω τα πάντα. Εκτιμώ τα πάντα στη ζωή, τις στιγμές, τους ανθρώπους, τα μικρά πράγματα της ζωής, τα ουσιαστικά. Κάνω μόνο θετικές σκέψεις, χαμογελάω και αγαπάω τη ζωή. Δέχομαι τη λύπη και την κάνω χαρά. Είμαι δυνατή και ότι και να γίνει,  θα είμαι και πάλι θα νικήσω οποιαδήποτε δυσκολία της ζωής. Ο καρκίνος με την έγκαιρη πρόληψη και διάγνωση είναι θεραπεύσιμος. Η πρόληψη είναι η καλύτερη θεραπεία, η πρόληψη σώζει ζωές…

 

Είμαι η Κωνσταντίνα και είμαι επιζών από καρκίνο του μαστού.